جان اشبری

جان اشبری، شاعر درختان و آیینه‌ها

۱ سال قبل

جان اشبری شاعر نامدار آمریکایی که به عنوان یکی از بزرگترین شاعران قرن بیستم شناخته می‌شد، در ۹۰ سالگی چشم از جهان فروبست. برای زنده نگاه داشتن نامش، مروری بر زندگی و آثارش را در ادامه می‌خوانیم.به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از یو. اس. ای تودی، جان اشبری در نخستین ساعات روز یکشنبه سوم سپتامبر ۲۰۱۷  در خانه‌اش در هادسن از دنیا رفت. او هنگام مرگ ۹۰ سال داشت.

اشبری در روز ۲۸ ژوئیه در سال ۱۹۲۷ در روچستر نیویورک به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۱، در رشتهٔ انگلیسی از دانشگاه کلمبیا فارغ‌التحصیل شد و در بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۲ در مهم‌تریم نشریات و مجلات هنری آمریکایی به‌عنوان نویسنده و سرویراستار فعالیت کرد. هشت سالی را هم به فرانسه رفت و بسیاری از اخبار بین‌المللی هنر و وقایع هنری اروپا را تحت پوشش خبری درآورد. پس از آن نیز در دانشکدهٔ بروکلین استاد رشتهٔ «نوشتن خلاقانه» (و در مجلهٔ نیوزویک نیز منتقد ثابت هنری شد. علاقهٔ اشبری به هنر در شعر او نقشی سازنده ایفا کرد. او را معمولاً به فرانک اوهارا، جیمز شویلر و کنت کوخ ربط داده‌اند آن هم به‌عنوان عضوی از شاعران “مکتب نیویورک” این عنوان به علاقهٔ مشترک آن‌ها به مکتب انتزاعی نقاشان نیویورکی در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ مربوط می‌شود، آن‌ها در طلب این بودند که برخی از تکنیک‌های این نقاشان را در شعر به‌کار گیرند. این نقاشان از واقع‌گرایی اجتناب می‌ورزیدند تا بر هنر به مثابهٔ بازنمایی کنش خلاقانه‌ای که تولیدگر آن بوده تأکید گذراند هم‌چون نقاشی‌های کنش‌نمای جکسون پالاک. او بیش از ۲۰ جلد مجموعه شعر که به بیش از ۲۵ زبان ترجمه شده، چندین نمایشنامه، داستان، نقد هنری و ترجمه از خود به یادگار گذاشته‌است. وی فعالیت ادبی اش را از سال ۱۹۵۲ با انتشار کتاب مجموعه شعرش آغاز کرد و سال ۱۹۵۶ با انتشار کتاب «برخی درختان (Some Trees)» با استقبال منتقدان روبه رو شد. پس از آن کتاب‌های دیگری نیز منتشر کرد اما آنچه سبب شهرت او شد انتشار مجموعه شعر «تصویر خود در آینه محدب» در سال ۱۹۷۵ بود که از سوی نیویورک تایمز به گرمی مورد تحسین قرار گرفت و شهرت فراوانی برای اشبری به دنبال آورد و او موفق شد تا جایزه پولیتزر، جایزه کتاب ملی آمریکا و جایزه حلقه منتقدان را سال ۱۹۷۶ برای آن کسب کند. «پلانیسفر» نیز یکی دیگر از آثار اوست.

جان اشبری

نشان لژیون دنور در سال ۲۰۰۲ از جوایز بین‌المللی وی است که ازسوی دولت فرانسه به اشبری اهدا شد. وی سال ۲۰۱۲ نیز از جمله چهره‌های سال بود که مدال افتخار آمریکا را از باراک اوباما دریافت کرد.

وی که برنده جایزه معتبر شعر راث لیلی به ارزش ۱۰۰ هزار دلار نیز شده بود، هر سال به عنوان یکی از شانس‌های دریافت جایزه ادبی نوبل از کشور آمریکا مطرح بود.

وی که برای بازی با کلمات، طنز، مدرنیسمی که بین فصاحتی عمیق و سخنان روزمره در رفت‌و آمد بود و نیز استفاده خیره کننده از کنایه‌های ادبی و احساسات تاثیرگذار در اشعارش شناخته می‌شد اولین شاعر زنده‌ای بود که مجموعه آثارش توسط کتابخانه آمریکا منتشر شد.

گوشه ای از ترجمه‌ی شعر «برخی درختان» که داستان راهبه‌ای شادان است که بناست با پریدن از آسمان‌خراشی بی‌پوندی‌ها و بی‌ارتباطی‌های جهان را ترک گوید.

 بسی از آن‌چه زیباست باید که طرد شود

تا ما بل ماننده شویم به برین‌تر

نقشی از خویشتن خویش‌مان.

شعر اشبری، به‌ویژه اشعار اولیهٔ او، که خیلی بیش‌تر تجربی بوده‌اند، به‌طور خاص بر نسل جوان‌تری که تحت عنوان «شاعران زبان» شناخته می‌شدند تأثیرگذار بود. آن‌ها جذبِ سرخوشانگی زبان‌شناسیک شعر وی شدند و ایستادگی این شعر دربرابر قرائت شدن به‌مثابهٔ صدایی یکه و شخصی. با آفتابی کردن و گاهی هم گسستن از کاربردهای مسلط زبان در جهان ما، شعرهای اشبری امکان‌های تازه‌ای را برای معنا برمی‌گشایند:

ما همه سخن‌ورزیم 

این حقیقت است، ولی در زیر این سخن‌ورزی نهفته‌است

جنبش و سرباز زدن از به جنبش آمدن، آزاد و یله

معنا، درهم‌ریخته و سهل هم‌چون زمین خرمن‌کوبی.

 

مطالعه بیشتر:  رضا امیرخانی
  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin
قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *