قصه‌گوی عروسک‌ها در یزد

۴ ماه قبل

سرکارخانم مرضیه برومند در سفرشان به شهر یزد بعد از نشستی که با شهرداری و شورای شهر در‌خصوص امور فرهنگی داشتند به کتابکده رستاک آمدند و با ما به گفت و گویی دوستانه درمورد ادبیات، عروسک‌ها و کودکان پرداختند.دوستدارن و علاقه‌مندان به هنر و ادبیات با حضور در کتابکده رستاک از ایشان استقبال خوبی کردند. تعدادی از کودکان و نوجوانان اهل مطالعه نیز در این بین بودند. ایشان در ابتدای کلام از شهر یزد و دیدار‌های پر باری که در اندک روزهای اقامتشان داشتند و گفتند که قطعا در آینده اثرات آن را در زمینه‌های فرهنگی و هنری شاهد خواهیم بود.

پس از آن گذری بر زندگی هنری ایشان داشتیم و سوالاتی پرسیدم که به بهترین نحو پاسخگو بودند.

همراهی سه خواهر و دو برادر که دو خواهر ایشان، احترام و راضیه نیز بعنوان مجری و گوینده فعالیت می‌کردند، تاثیر بزرگی در مسیر هنری زندگی ایشان به حساب می‌آید. احترام، همسر مرحوم داوود رشیدی و طاهره خواهر کوچکتر که همسر پدر عروسکی ایران عادل بزدوده است. به گفته خانم برومند، پدرشان آنها را برای انتخاب راه آزاد می‌گذاشته و مخالفتی با فعالیت های هنری نداشته است. ایشان تحصیلات دانشگاهی خود را در مقطع کارشناسی در دانشگاه هنرهای زیبای تهران و در رشته هنرهای نمایشی به اتمام رساندند.

با توجه به اینکه خانم برومند در خانواده هنری پرورش یافتند از تاثیر خانواده بر ایشان و به طور کلی بر ذهن کودکان پرسیدم. گفتند:

قطعا خانواده تاثیر زیادی در شکل گیری و رشد ذهن هنری و خلاقیت کودکان دارد اما نکته مهم دیگر استعداد و علاقه خود کودک است. کوکان زیادی هستند که روحیه هنری دارند ولو پدر و مادرشان هنرمند نباشد. کشش بچه به هنر و اینکه راه هنر را ادامه دهد عامل تعیین کننده‌تری از خانواده است. البته حمایت خانواده در این عرصه کمک خوبی به حساب می‌آید. برای مثال کودکی خودم را به یاد می‌آورم که در خیابان یا اتوبوس یا هر کجا که مردمی را می‌دیدم، چهره‌ی هرکدام برایم شخصیتی خیالی می‌ساخت و بنا بر همین خیال پردازی، داستان سرایی می‌کردم. اگر یکی از آنها اخمو بود او را دیو سیاه تصور می‌کردم و یا اگر مهربان و خوشرو بود از او، پری زیبارویی در افکارم می‌ساختم.

در ادامه اشاره کردند که:

یک هنرمند واقعی درد‌های جامعه و مردمش را به خوبی متوجه می‌شود و این دردها به دغدغه‌ی اصلی زندگی او تبدیل می‌شوند. برای حل مشکلات هر هنرمندی به سبک خودش برای ‌ساختن فرهنگ بهتر و یا ریشه کن کردن فرهنگ‌های نادرست که ممکن است در جامعه رواج داشته باشد؛ کار می‌کند. کسی که راه هنر را انتخاب می‌کند باید بداند که در راهی بسیار دشوار قدم گذاشته‌است و برای ادامه راه به علاقه و پشتکار زیادی احتیاج دارد.

درمورد عروسک ها به ما بگویید. اسامی عروسک ها و شعرهایی که می‌خواندند چطور شکل می‌گرفت؟

در ابتدای کارم گاهی به دلیل کمبودها مجبور به ساخت عروسک‌ها می‌شدم برای ساخت عروسک‌های مدرسه موشها این اتفاق افتاد اما به جز آن هیچ وقت کار سازندگی عروسک یا عروسک‌ گردانی نکرده‌ام. البته طرح اولیه زی‌زی‌گولو را با خمیر بازی صورتی با دست‎های خودم ساختم. در‌مورد شکل گیری شخصیت آنها باید بگویم هر کسی در اطراف خودش گروهی از آدمها را دارد. با خصوصیات اخلاقی مختلف. من هم مثل سایرین از آنها الهام می‌گیرم. اسم زیزیگولو را خودم پیشنهاد دادم. مادرم به من می‌گفت «گولوگولو». چونکه وقتی راه می‌رفتم به در و دیوار و اثاثیه‌ی خانه می‌خوردم و ریخت و پاش می‌کردم.

مرضیه برومند

نظرتون رو راجع به محبوبیت فوق العاده‌ی کارهای عروسکی مثل«مدرسه موش‌ها» و «شهر موش‌ها» نسبت به کارهای سینمایی، تلوزیونی و تئاتری برجسته اما کمتر بحث شده تون، مثل مجموعه‌های «ورثه آقای نیکبخت»، «آرایشگاه زیبا»، «کتابفروشی هد هد» و سریال «همه بچه‌های من» بفرمایید.

من دوست ندارم که مردم فقط مرا با مدرسه موشها بشناسند. من کارهای بهتری از شهر موشها داشته ام. این علاقه مردم بوده که بیشتر به آن مجموعه‌ جلب شده‌اند و گرنه خودم به مجموعه «خونه مادربزرگه» علاقه‌ی زیادی دارم. شخصیت مخمل محبوب‌ترین شخصیت عروسکی من است. حتی از نظر منتقدین، مخمل شخصیت کاملی نسبت به همه‌ی دیگر عروسک های قصه هایم دارد چرا که مجموعه ایست از افکار و رفتارهای یک انسان. تضاد و کشمکش‌های ذهنی‌اش، غم همراه با شادی، اینکه همیشه خوب یا بد نیست. شخصیتی سیاه سیاه یا سفید مطلق ندارد و به اقتضای شرایط تصمیم می‌گیرد. همین ویژگی هاست که این عروسک را متمایز می‌کند.

 

در پاسخ به این پرسش که چرا مخاطب کودک را انتخاب کردند و تاثیری که عروسک‌ها بر کودکان می‌گذارند چگونه است، بیان کردند:

ذهن بچه ها بستر مناسبی‌ست برای کاشت افکار خوب. اگر مفاهیم درست و با فکر منتقل شود، مطالب در ذهن جوان آنها می‌ماند و در بزرگسالی مطابق با فرهنگ صحیح رفتار خواهند کرد. 

عروسک‌ها برای بچه‌ها جایگاه خاصی دارند و نمونه‌ی کوچک شده‌ی خودشان هستند. لباس‌ها و چهره عروسک‌ها در ذهن خودم شکل می‌گیرد و از آن جایی که به نظر بچه‌ها بسیار نزدیک است در اکثر مواقع از ایده‌های من استقبال می‌کنند.

در میان صحبت به این موضوع اشاره کردند که متأسف هستند هنوز از برنامه‌هایی مثل «قصه های تا به تا» ساخته سال ۱۳۷۵ یا «مدرسه موشها» ساخته شده در سال ۱۳۶۴ به عنوان برنامه‌های برگزیده و موفق یاد می‌شود. به نظر ایشان درست این است که می‌بایست تا الان بسیاری برنامه‌های به روزتر و جذابتر ساخته می‌شد. همچنین مشکلی اصلی را کمبود نیروی جوان عنوان کردند.

خانم برومند از علاقه‌ی خود به آموزش نیروهای جوان صحبت کردند و اینکه الان باید زمان کمتری برای ساخت کارهای جدید صرف کنند و درعوض بیشتر وقت خود را به آموزش و انتقال تجربیات ارزشمند خود به نسل های بعدی بگذرانند. با این وجود اما به دلیل درخواست زیاد مخاطبان، نوید کار جدیدشان را دادند.

به امید بیشتر شدن این دست از سفرهای پربار فرهنگی از پایتخت به شهرستان‌ها.

  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin
قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *